Actualiteiten

Stof tot nadenken

Op 29 mei 2019 heeft de Afdeling de langverwachte uitspraak gedaan over het Programma Aanpak Stikstof (PAS). De Afdeling heeft overwogen dat  het PAS als beoordelingskader niet voldoet. De gevolgen voor de praktijk van deze uitspraak worden langzaam duidelijk.

 

Het Programma Aanpak Stikstof is een systeem dat ruimte biedt voor activiteiten die stikstof veroorzaken, maar ook maatregelen bevat om de nadelige gevolgen van stikstof te verminderen. Er wordt als het ware vooraf toestemming gegeven voor nieuwe activiteiten door de positieve gevolgen van maatregelen te verdisconteren in het oordeel over de te verwachten negatieve gevolgen.

De Afdeling heeft op 29 mei 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:1603) een uitspraak gedaan over de houdbaarheid van het PAS. De Afdeling heeft overwogen dat  het PAS als beoordelingskader niet voldoet.

 

Het is een lange en op onderdelen ingewikkelde uitspraak die zich niet leent voor een uitgebreide bespreking in deze nieuwsbrief. We houden het dan ook bij een attendering en verwijzen voor een goede samenvatting (en een filmpje) naar de website van de Raad van State.

 

Ook in de uitspraak zelf (r.o. 1.6-1.10) geeft de Afdeling een samenvatting. De belangrijkste overweging nemen we hier op:

 

“De Afdeling komt tot de conclusie dat de passende beoordeling die aan het PAS ten grondslag ligt niet voldoet aan de eisen die het Hof daaraan stelt. Omdat deze passende beoordeling de onderbouwing is voor de verlening van alle toestemmingen die passen binnen de bestaande en beschikbaar gestelde depositieruimte betekent dit - kort weergegeven - dat een vergunning voor een activiteit die stikstofdepositie veroorzaakt op een Natura 2000-gebied niet mocht worden verleend onder verwijzing naar de passende beoordeling die voor het PAS is gemaakt. Het maakt daarbij niet uit of sprake is van een prioritair of overig project.

 

Verder betekent dit dat de grens- en drempelwaarde en de afstand die de basis vormen voor de uitzondering op de vergunningplicht voor activiteiten die stikstofdepositie veroorzaken die die grens- en drempelwaarde niet overschrijden of die op een grotere afstand dan de vastgestelde afstand worden gerealiseerd, niet konden worden vastgesteld.”

 

Wanneer een plan of project leidt tot een toename van de stikstofdepositie, dan moet worden aangenomen dat dit significante gevolgen kan hebben voor een Natura 2000-gebied. Een passende beoordeling is dan vereist en er kan niet (langer) worden volstaan met de vaststelling dat de grens- en drempelwaarde niet wordt overschreden.

 

Op 11 juni 2019 heeft de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) in een kamerbrief gereageerd op de uitspraak en de gevolgen daarvan op korte, lange en middellange termijn geschetst. Ook deze brief is lezenswaardig en hier te vinden.

 

Genoeg stof tot nadenken.

 

ABRvS 29 mei 2019, www.rechtspraak.nl:ECLI:NL:RVS:2019:1603

 

Door Ad Schreijenberg